δεν τη θέλω τη σιωπή, προτιμώ τις λέξεις... με κάθε τίμημα....

Συνεντεύξεις

Συνέντευξη στο "Κιθάρα" 29 Ιουλίου 2006

"Η Σοφία Παπάζογλου είναι μια από τις πιο εκφραστικές τραγουδίστριες με φωνή γεμάτη συναίσθημα, ζεστασιά και έναν λυγμό που αγγίζει τις καρδιές. Συνειδητοποιημένη και με μια εξαιρετική ευθύτητα που φαίνεται να τη χαρακτηρίζει. Ένα διαμάντι που αξίζει να ανακαλύψει κανείς και να μαγευτεί από τη λάμψη και την ποιότητά του"

Ολη η συνέντευξη εδω

Συνέντευξη στο tralala.gr Ιούνιος 2010. Για να τη διαβάσετε πατήστε το παρακάτω link:

http://www.tralala.gr/index.php/interviews/greek-artists/item/4131-sofia_papazoglou

                       ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

  "Επιμένω πολύ σ'αυτό που κάνω και δεν με νοιάζει κι αν μου λένε από γύρω ό,τι θέλουν. Με ρωτάνε πότε θα κάνω το "μπαμ". Κάνω αυτό που γουστάρω, "μπαμ" κάνουν μόνο τα μπαλόνια που είναι τζούφια από μέσα, και δεν το θέλω αυτό, δεν θεωρώ τον εαυτό μου τζούφιο."

   "Δεν είναι πραγματικότητα πια αυτή που ζούμε! 'Εχω πάει και σε μέρη που είναι χειρότερα βέβαια, όπως στα Ιεροσόλυμα φέτος που είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση, συμβιώνουν οι Ισραηλινοί με τους Παλαιστίνιους πάρα πολύ τεταμένα.Από αυτήν την άποψη εδώ είναι καλύτερα. Έχω πάει και στη Νέα Υόρκη, στη Βιέννη, στο Άμστερνταμ όπου παίξαμε με ένα αμερικάνικο συγκρότημα, μιλάμε για άλλη κατάσταση...Είναι σπουδαίο μέσω της δουλειάς να γνωρίζω καινούριο κόσμο. Μπορώ να σου πω πως θεωρώ τους Έλληνες "παλιόφαρα", δηλαδή, δεν σκεφτόμαστε συλλογικά, ο καθένας κοιτάει την πάρτη του, πως θα τη βγάλει αυτός καθαρή, πώς θα βάλει το παιδί του στο δημόσιο, πώς θα εξασφαλίσει τα δικά του και μόνο τα δικά του. Δεν υπάρχει το "εμείς"...Στο εξωτερικό υπάρχει παιδεία και σέβονται τον άλλον. Ακόμα και υποκριτικό να είναι, πάντως το κάνουν. Εμείς εδώ είμαστε "άντε ρε φύγε από δω". Και, δυστυχώς, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό,  το κάνουμε όλοι."

 (Από το περιοδικό CITY της Θεσσαλονίκης 25-12-09)

   "To νόημα του να τραγουδάει κανείς σήμερα είναι το ίδιο όπως παλιά.Αυτό δεν έχει αλλάξει. Απλά με τις "μουσικές ακαδημίες" των καναλιών και με τα ριάλιτι το τραγούδι έχει απαξιωθεί και έχει χάσει τον προσανατολισμό του. Αν θεωρείται τόσο εύκολο το να τραγουδήσεις, ή ν συνθέσεις ή να γράψεις στίχους, τι να πω; Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Το ίντερνετ επίσης έχει παίξει σοβαρό ρόλο, από την άποψη ότι ο καθένας ανεβάζει τις μουσικές του χωρίς χρηματικό κόστος. Αυτό έχει μια δικαιοσύνη αλλά από την άλλη πλευρά μες στο συρφετό, μες στο¨"τίποτα" και κάτι καλό να ακουστεί, θα χαθεί. Από την άλλη το έντεχνο και το λαικό είναι αποκλεισμένα από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Δεν έχω καταλάβει τι είδους φασιστική λογοκρισία το έχει επιβάλλει αυτό. Τα σημερινά τραγούδια είναι, ως επί το πλείστον, προκάτ και δε γίνονται καν σουξέ πια. Εγώ πιστεύω ακράδαντα πως το καλό τραγούδι μένει για πάντα.Αυτό μας έχει δείξει η ιστορία του τραγουδιού στον τόπο μας. Αυτό μένει στον κόσμο στο τέλος της ημέρας." 

( Από την εφημερίδα της Θεσσαλονίκης "Αγγελιοφόρος της Κυριακής", 20 Δεκεμβρίου 2009) 

  "Μπορείτε να δείτε το άλμπουμ " 'Ενα παράξενο ταξίδι" όπως θέλετε. Αυτό είναι δικό σας ζήτημα και δεν με αφορά. Για μένα ο δίσκος αυτός είναι η πραγματοποίηση του ονείρου μου. Τραγουδάω αυτά που αγαπώ και με "φτιάχνουν" με δύο καταπληκτικούς σολίστες-μουσικάρες που απογειώνουν τις μουσικές με το παίξιμό τους. Αυτό με κάνει ευτυχισμένη και είναι ο λόγος που ξεκίνησα να τραγουδάω και που θέλω ακόμη να τραγουδάω."

  "Δεν με ενδιαφέρουν οι μεγάλες πίστες (τα σκυλάδικα) γιατί το τραγούδι μοιραία υποβιβάζεται σ'αυτούς τους χώρους όπου κύριο λόγο παίζουν το θέαμα και το θεαθήναι, η διασκέδαση δηλαδή το "σκόρπισμα", η γκλαμουριά, το λάιφσταιλ, η σαχλοκαψούρα και κλαψούρα και υπάρχει διάχυτη στην ατμόσφαιρά τους μια άνευ ορίων χυδαιότητα και κιτσαριό.'Εγινα σαφής;"

   "Οι φωνές που με σημάδεψαν και είναι χαραγμένες στη μνήμη και στην καρδιά μου παιδιόθεν, είναι αυτές του Στέλιου Καζαντζίδη, της Καίτης Γκρέυ, της Γιώτας Λύδια, της Μαρίκας Νίνου και της Ρόζας Εσκενάζυ. Είναι οι φωνές που δεν μπορώ να ξεχάσω και θα με συγκινούν όσο ζω."

  (περιοδικό ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ, τρίμηνη έκδοση Οκτώβρης-Δεκέμβρης 2009)

   "Στις μέρες μας εκτός από την "πρόταση" απουσιάζει και η αισθητική. Ακούς τραγούδια και νομίζεις ότι είναι όλα κονσέρβα. Δεν τολμάει κάποιος να κάνει κάτι διαφορετικό. Ο δίσκος που κάναμε με τον Πάππο θεωρείται δύσκολος γιατί δεν πέρασε από πάνω του ο οδοστρωτήρας που τα κάνει όλα ίδια. Πρέπει να έχουν όλα την αισθητική Χατζηγιάννη; Μια χαρά είναι ο άνθρωπος αλλά γιατί πρέπει να γίνουμε όλοι ίδιοι;"

(περιδικό Δίφωνο, Οκτώβριος 2009)

  "Δεν είπα τα τραγούδια για να συγκριθώ με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση ή την Ella Fitzgerald , ούτε για να αποδείξω τίποτα σε κανέναν, γιατί αυτό θα ήταν φτηνό, εγωκεντρικό, και ανόητο εκ μέρους μου. Η τέχνη δεν έχει ανάγκη από τέτοια φτηνά κίνητρα αλλά από αλήθεια, βάθος και πάθος. Βάζω την δική μου ψυχή, όπως και οι μουσικοί βάζουν τη δική τους, και νομίζω ότι υποστηρίζω αξιοπρεπώς τα τραγούδια. Η αξιοπρέπεια είναι για μένα πολύ σημαντική, και στο τραγούδι, και στη ζωή."

( Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, 27 Σεπτεμβρίου 2009)

   " Όταν ήμουν 16 χρονών ανακοίνωσα στον πατέρα μου ότο θέλω να γίνω τραγουδίστρια, και η απάντησή του ήταν "πουτάνα θέλεις να γίνεις;" Ετσι κι αλλιώς είχα σκοπό να σπουδάσω και πέρασα στο παιδαγωγικό.'Ημουν σε συλλόγους όπου χόρευα ποντιακά, αργότερα τραγουδούσα σε μπουάτ στη Θεσσαλονίκη για να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη. Δεν το επεδίωξα να γίνω τραγουδίστρια. Δεν είχα φιλοδοξία να γίνω μεγάλο όνομα. Ακόμα, βέβαια, ισχύει αυτό αλλά δε βγάζω την ουρά μου απ'έξω. Την έχω κι εγώ την ψωνάρα μου! Η φιλοδοξία μου όμως είναι να πω καλά τραγούδια που θ'αντέξουν στον χρόνο. Η ευκαιριακή επιτυχία, τα σταριλίκια και οι "παράτρεχάμενοι" είναι τα παράσιτα και όχι η ουσία του τραγουδιού."

(περιοδικό ΟΑΣΙΣ, Μάιος 2009)

   "Θεωρώ τον Μεγάλο ερωτικό του Μ.Χατζιδάκη λαικό δίσκο. Το έχουμε περιορίσει το λαικό, θεωρούμε λαικό μόνο όποιο τραγούδι έχει μπουζούκι. Το Με την πρώτη σταγόνα της βροχής είναι λαικό γιατί έχει το βάθος, την αλήθεια, το λαικό αίσθημα ", "Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης υπερπροβάλλουν τα τραγούδια-λάιφσταιλ,τα τραγούδια-γκλαμουριά.Τα νέα κορίτσια βρίσκουν ένα μοντέλο τραγουδίστριας που είναι τραγικό".

(Περιοδικό 'Οασις, Φεβρουάριος 2009)

   "Νομίζω ότι οι υπερπαραγωγές με τα πολλά φώτα επισκιάζουν το τραγούδι.Θεωρώ ότι ο κόσμος πάει στα συγκεκριμένα μαγαζιά για το θέαμα ",  "Με ενδιαφέρει να ερμηνεύσω καλά τραγούδια που θα αντέξουν στο χρόνο", "Το γεγονός ότι αναβιώνουν οι μικρές μουσικές σκηνές σημαίνει πως ο κόσμος θέλει μια άλλου είδους επικοινωνία με τον καλλιτέχνη,που του είχε λείψει"

(Περιοδικό 'Οασις, Νοέμβριος 2008)

    "Η τέχνη είναι απέραντη και την αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις, οπότε δεν δύναμαι και ούτε έχω το δικαίωμα να την ορίσω."

(Εφημερίδα Εγνατία του Σαβ/κου, Δεκέμβριος 2006)

    "Το ταλέντο είναι ένα χάρισμα,μια βασική πρώτη ύλη που έχοντας την μπορείς να χτίσεις έναν ολόκληρο κόσμο", "Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι πως όταν μεγαλώσω θα τραγουδάω έχοντας βιμπράτο με διάστημα εβδόμης!"

(Περιοδικό "Κ" της εφημ/δας Καθημερινή, Ιούνιος 2005)

    "Διαφωνώ με τα γυναικεία και τα ανδρικά τραγούδια.Θεωρώ ότι δεν υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός....Τα τραγούδια περιγράφουν μια ιστορία που μπορεί να αφορά οποιονδήποτε",  "Στα παλιά ακούσματα νοιώθω πιο πολύ ο εαυτός μου αλλά μου αρέσουν και η τζαζ, η ροκ και καινούριες μουσικές και προσπαθώ να ενσωματώσω το ένα στο άλλο", "Την απολάμβανα τη σκηνοθεσία του Παναγιώτη (Kαλαντζόπουλου) αν και μερικές φορές μου έδινε τόσες πληροφορίες που μπλόκαρα.Μετά τα αφομοίωνα και μου ήταν πολύ δημιουργικό" 

(Περιοδικό Δίφωνο, Φεβρουάριος 2005)

    "Η γενιά μου έχει πολύ καλούς συνθέτες και μέσα σ'αυτούς είναι ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος.'Εχω κουραστεί με το παλιό ρεπερτόριο και η συνεργασία αυτή ηρθε την κατάλληλη στιγμή με τα τραγούδια αυτά (απ'το άλμπουμ Πέμπτη απόγευμα του Π. Καλαντζόπουλου) να με εκφράζουν."

(Εφημερίδα Βραδυνή Της Κυριακής, Ιανουάριος 2005)

   "Θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν δίσκο ('Οσα σου μοιάζουν) πλούσιο σε ακούσματα και ήχους,με 100% ελληνικά τραγούδια με την ευρεία έννοια, φτιαγμένο με αγάπη και ειλικρίνεια απ'όλους τους συντελεστές", "Υπάρχει ο εύκολος και ο δύκολος δρόμος (για να καθιερωθείς).Οποιονδήποτε κι αν διαλέξεις θα υποστείς ανάλογα τις συνάπειες των επιλογών σου."

(Εφημερίδα Κυριακάτικη Αυγή, Μάιος 2003)

   "Οι περισσότεροι παραγωγοί στην Ελλάδα,εκτός από λίγες περιπτώσεις δεν έχουν σχέση με τη μουσική και απ'αυτούς εξαρτάται η καλλιτεχνική σου αξιοπρέπεια..Ο ρόλος του δημιουργου έχει έρθει σε δεύτερη μοίρα", "Η Εστουδιαντίνα είναι μια πολύ καλή ορχήστρα που έδωσε νέα πνοή στα παραδοσιακά και σμυρναίικα τραγούδια,έχει πολύ ωραίο ήχο".

(Περιοδικό Μετρονόμος, Ioύλιος-Σεπτέμβριος 2003)

   " 'Εχουμε επηρεαστεί πολύ από τον αμερικάνικο τρόπο ζωής κι έχουμε αλλοτριωθεί. 'Εχουμε χάσει την εθνική μας ταυτότητα. Σήμερα δεν ακούς πια ελληνικά τραγούδια, οι ελληνικοί  ρυθμοί και δρόμοι στα τραγούδια σπανίζουν", "Την Ελλάδα τη σώζει η παραδοσιακή της μουσική. Είναι ένα πολύ βασικό κομμάτι του πολιτισμού μας, έχει ριζώσει βαθιά μέσα μας. Αυτό σημαίνει πως με όση ποπ και να βομβαρδίσουν τον 'Ελληνα, θα ακούσει καλαματιανό και θα σηκωθεί να χορέψει!"

(Περιοδικό Πάλκο, Ιούνιος 2003)

   "...Ο δίσκος ('Οσα σου μοιάζουν)έγινε μέσα από μια φυσική διαδικασία,σε πολύ φιλική ατμόσφαιρα,με κέφι και όρεξη για καλλιτεχνική δημιουργία. Βρεθήκαμε δηλαδή τέσσερις άνθρωποι (Α.ιωαννίδης, Μ.Παπαστάμου, Μ.Πάππος και Σ.Παπάζογλου) με αλληλοεκτίμηση, κοινή αισθητική και κοινές καλλλιτεχνικές ανησυχίες,να συνεργαζόμαστε. Για τον Αλκίνοο θα ήθελα να πω ότι είναι εξαιρετικά δημιουργικός, ανοιχτό μυαλό, με πολύ χιούμορ και πάνω απ'όλα ξέρει να προσφέρει."

(Περιοδικό Δίφωνο,Απρίλιος 2003)

"Aν και ο δίσκος μου με τον Νίκο Μαμαγκάκη (Στεναγμός ανατολίτης) δεν ήταν εμπορικός, ακόμα και σήμερα έρχονται άνθρωποι και μου λένε ότι τα τραγούδια αυτά τους άγγιξαν. Δείχνουν να κέρδισαν τη μάχη τους με το χρόνο" 
 
(Περιοδικό "ΜΕΤΡΟ", Ιανουάριος 2002).


Δημοσιέψτε το..